Ο ΑΙΝΟΣ-ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΛΟΓΟΥ ΚΑΙ ΤΕΧΝΗΣ

Η ΠΑΛΑΙΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΗ ΣΑΤΙΡΑ Όπως είναι γνωστό, τόσον στις πόλεις όσον και στα χωριά της Κεφαλονιάς, σε κάθε χαρά και σε κάθε γιορτή, πρωτοστατούσαν οι αυτοσχέδιοι ριμναδόροι. Πού με τα όμορφα και πικάντικα τετράστιχα, τα όποια σκάρωναν χορεύοντας ή τραγουδώντας, σκορπίζανε γύρω τους τη χαρά και το κέφι.Κάθε λοιπόν «κομπανία» καλλανταδόρων της παλιάς εποχής εξασφάλιζε κι' έναν από τους αυτοσχέδιους τούτους κι' αξιοθαύμαστους στιχουργούς. Και στα φιλικά τους σπίτια πού πήγαιναν αφού ψάλλανε τα «σωστά κάλαντα, επακολουθούσαν τα «τραταμέντα», δηλαδή τα κεράσματα με μεζεδάκια και κεχριμπαρένια ρομπόλα, της οποίας, φούντωναν τη Σατιρική διάθεση και μούσα του επί κεφαλής• της «Κομπανίας» αυτοσχέδιου ριμναδόρου. Κι' ό όποιος άρχιζε- στα ομαδικά γέλια, πάντοτε άκακα κι' άπαρεξήγητα αυτοσχέδια να σατυρίζει όλα τα ελαττώματα και τα προτερήματα της φιλικής οικογένειας.Κι' έτσι για το καλό του χρόνου και για τη Μεγάλη Χριστουγεννιάτικη, οπού ξημέρ...

Στην παραλία Κλειματσιας ,βρίσκεται η Βροντισμένη,με τά πενταγάλανα νερα της

Ο ΡΩΜΗΟΣ "Στον καφενέ απ'έξω σαν μπέης ξαπλωμένος, τού ήλιου τίς ακτίνες αχόρταγα ρουφώ, και στων εφημερίδων τα νέα βυθισμένος, κανέναν δεν κυττάζω, κανέναν δεν ψηφώ. Σε μιά καρέκλα τόνα ποδάρι μου τεντώνω, το άλλο σε μιαν άλλη, κι ολίγο παρεκεί αφίνω το καπέλλο, και αρχινώ με τόνο τούς υπουργούς να βρίζω και την πολιτική. Ψυχή μου! τί λιακάδα! τί ουρανός! τί φύσις! αχνίζει εμπροστά μου ο καιμακλής καφές, κι εγώ κατεμπνευσμένος για όλα φέρνω κρίσεις, και μόνος μου τίς βρίσκω μεγάλες και σοφές. Βρίζω Εγγλέζους, Ρώσους, και όποιους άλλους θέλω και στρίβω το μουστάκι μ' αγέρωχο πολύ, και μέσα στο θυμό μου κατά διαβόλου στέλλω τον ίδιον εαυτό μου, και γίνομαι σκυλί. Φέρνω τον νούν στον Διάκο και εις τον Καραίσκο κατενθουσιασμένος τα γένια μου μαδώ, τον Έλληνα εις όλα ανώτερο τον βρίσκω, κι απάνω στην καρέκλα χαρούμενος πηδώ. Την φίλη μας Ευρώπη με πέντε φασκελώνω απάνω στο τραπέζι τον γρόθο μου κτυπώ... Εχύθη ο καφές μου, τα ρούχα μου λερώνω, κι όσες βλαστήμιες ξέρω αρχίζω να...

ΚΑΛΑ ΜΠΑΝΙΑ

Α λέξανδρος Παπαδιαμάντης Τ’ Αγνάντεμα Επάνω στον βράχον της ερήμου ακτής, από παλαιούς λησμονημένους χρόνους, ευρίσκετο κτισμένον το εξωκκλήσι της Παναγίας της Κατευοδώτρας. Όλον τον χειμώνα παπάς δεν ήρχετο να το λειτουργήση. Ο βορράς μαίνεται και βρυχάται ανά το πέλαγος το απλωμένον μαυρογάλανον και βαθύ, το κύμα λυσσά και αφρίζει εναντίον του βράχου. Κι ο βράχος υψώνει την πλάτην του γίγας ακλόνητος, στοιχειό ριζωμένο βαθιά στην γην, και το ερημοκκλήσι λευκόν και γλαρόν, ως φωλιά θαλασσαετού στεφανώνει την κορυφήν του. Όλον τον χρόνον παπάς δεν εφαίνετο και καλόγηρος δεν ήρχετο να δοξολογήση. Μόνον την ημέρα των Φώτων κατέβαινεν από το ύψος του βραχώδους βουνού, από το λευκόν μοναστηράκι του Αγίου Χαραλάμπους, σεβάσμιος, με φτερουγίζοντα κάτασπρα μαλλιά και κυματίζοντα βαθιά γένεια, ένας γέρων ι...

Θεόδωρος Κολοκοτρώνης Ο Λόγος στην Πνύκα Παιδιά μου! Εις τον τόπο τούτο, οπού εγώ πατώ σήμερα, επατούσαν και εδημηγορούσαν τον παλαιό καιρό άνδρες σοφοί, και άνδρες με τους οποίους δεν είμαι άξιος να συγκριθώ και ούτε να φθάσω τα ίχνη των. Εγώ επιθυμούσα να σας ιδώ, παιδιά μου, εις την μεγάλη δόξα των προπατόρων μας, και έρχομαι να σας ειπώ, όσα εις τον καιρό του αγώνος και προ αυτού και ύστερα απ' αυτόν ο ίδιος επαρατήρησα, και απ' αυτά να κάμωμε συμπερασμούς και δια την μέλλουσαν ευτυχίαν σας, μολονότι ο Θεός μόνος ηξεύρει τα μέλλοντα. Και δια τους παλαιούς Έλληνας, οποίας γνώσεις είχαν και ποία δόξα και τιμήν έχαιραν κοντά εις τα άλλα έθνη του καιρού των, οποίους ήρωας, στρατηγούς, πολιτικούς είχαν, δια ταύτα σας λέγουν καθ' ημέραν οι διδάσκαλοί σας και οι πεπαιδευμένοι μας. Εγώ δεν είμαι αρκετός. Σας λέγω μόνον πως ήταν σοφοί, και από εδώ επήραν και εδανείσθησαν τα άλλα έθνη την σοφίαν των. Εις τον τόπον, τον οποίον κατοικούμε, εκατοικούσαν οι παλαιοί Έλληνες, από τους...

ΤΟ ΣΠΑΡΤΟ Στον ουρανό πετάχτηκε ή λάμψη τού ήλιου πόγερνε στο πέλαγο τ' αγνάντεμα κράτησε ώρα πολύ ο κάμπος γιόμισε λουλούδια και μυρωδιές τής άνοιξης τα σπάρτα μοσκοβόλησαν λουλουδιασμένα καθώς είναι θαρρείς, μπογιάτισαν με νερομπογιές τήν πλάση, ή καμπάνα τής Παναγίας βάρεσε τον εσπερινό κι ή θάλασσα πήρε το σκούρο χρώμα της Θεέ μου ποτέ μου δεν πεθύμησα πεσσότερο από τώρα να ψάλλω τον Ύμνο: «Κύριε εκέκραξα προς Σε εισάκουσαν μου Κύριε» Αιώνιο μνημόσυνο στη Ποπη τη νόνα μου πού έφυγε ψάλλοντας σιγανά όπως πάντα το δοξαστικό τώρα δίπλα δίπλα θα τα λένε με τήν ΗΡΩ ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΝΥΧΤΑ ΑΓΑΠΕΣ ΜΟΥ 6/6/94 17,45'

«Πράσινος» κόσμος Οι κλιματικές αλλαγές που παρατηρούνται σήμερα απειλούν τον πλανήτη. Καθένας μόνος του και όλοι μαζί, μπορούμε να χαράξουμε νέους δρόμους που θα οδηγήσουν σε λιγότερες εκπομπές ρύπων, μείωση της καταστροφικής υπερθέρμανσης του πλανήτη και εντέλει πιο υγιή διαβίωση. Φαγητό που μετατρέπεται σε καύσιμο, σπίτια φιλικά προς το περιβάλλον, πατώματα από μπαμπού, έξυπνη χρήση των οικιακών συσκευών, ηλεκτρικά αυτοκίνητα και άλλα πολλά, μπορούν εύκολα και απλά να συμβάλλουν στη σωτηρία του πλανήτη.

Παιδια μου Τώρα που γέρασα και το κορμί μου δεν αντέχει σκέφτηκα να Σας γράψω δυο λόγια: Χαρούμενος άνθρωπος είναι αυτός που διαβάζει ποιήματα. Πετυχημένος άνθρωπος είναι αυτός που γράφει ποιήματα. Ευτυχισμένος άνθρωπος είναι αυτός που ζει με τα ποιήματα. Τώρα που γέρασα ξέρω καλά πώς: 1.- ΜΟΥ ΛΕΊΠΕΙ Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΏΝ ΣΤΟ ΠΡΟΑΎΛΙΟ 2.- ΜΟΥ ΛΕΊΠΕΙ Η ΜΥΡΩΔΙΆ ΤΗΣ ΑΊΘΟΥΣΑΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΊΑΣ(Η ΕΥΩΔΙΆ ΤΟΥ ΣΧΟΛΕΊΟΥ ΜΑΣ). 3.-ΜΟΥ ΛΕΊΠΕΤΕ ΕΣΕΊΣ... ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΏ ΓΙΑ ΌΣΑ ΜΟΥ ΔΏΣΑΤΕ ΤΌΣΑ ΧΡΟΝΙΆ...ΚΑΙ ΜΕ ΚΆΝΑΤΕ Ν' ΑΝΤΈΞΩ ΕΝΏ ΠΕΙΝΟΎΣΑ ΜΕ ΤΟΝ ΦΤΩΧΙΚΟ ΜΙΣΘΌ ΜΟΥ. ΛΥΠΆΜΑΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΌΡΕΣΑ ΝΑ ΣΑΣ ΠΡΟΣΦΈΡΩ ΜΙΑ ΠΙΟ ΌΜΟΡΦΗ ΠΑΤΡΊΔΑ... Ο ΓΕΡΟ ΔΆΣΚΑΛΟΣ ΥΓ Οσο υπάρχω θαθελα να επικοινωνω μαζύ Σας παιδια μου .

Γράμμα ενός Ινδιάνου Αρχηγού - Ο Ποταμός Ο Μεγάλος Αρχοντας της Ουάσιγκτον διατάζει να μας πουν ότι επιθυμεί να αγοράσει τη γη μας. O Μεγάλος Αρχηγός μας στέλνει επίσης λόγια φιλίας και καλής διάθεσης. Εκτιμούμε αυτή την ευγένεια γιατί ξέρουμε ότι χρειάζεται πολύ λίγο τη φιλία μας. Θα σκεφτούμε την προσφορά σας γιατί ξέρουμε ότι, αν δεν το κάνουμε, ο λευκός άνθρωπος θα έρθει με το πύρινα όπλα του και θα πάρει τη γη μας. Ο Μεγάλος Αρχοντας της Ουάσιγκτον μπορεί να έχει εμπιστοσύνη σ' αυτά που του λέει ο Αρχοντας Σήτλ με την ίδια βεβαιότητα που οι λευκοί αδελφοί μας μπορούν να έχουν εμπιστοσύνη στην αλλαγή των εποχών. Τα λόγια μου είναι αμετάβλητα όπως τ' αστέρια. Πώς μπορείτε ν' αγοράσετε ή να πουλήσετε τον ουρανό, τη ζεστασιά της γης; Αυτή η ιδέα μας φαίνεται παράξενη. Εμείς δεν είμαστε ιδιοκτήτες της δροσιάς του αέρα ούτε του φέγγους του νερού. Πως λοιπόν θα μπορούσατε να μας το αγοράσετε; Το λέμε εγκαίρως από την αρχή. Πρέπει να ξέρετε ότι κάθε σωματίδιο της γης είναι...

Με ρωτάνε ποιος είναι "κουρλός" και τι διαφερει ο κουρλός απο τον τρελλο. Αλλο πραγμα το ενα κσι αλλο το αλλο : >Ο τρελλος Ο κουρλός είναι:(τίτλος τιμής) α) Κεφαλωνίτης β) είναι αρμοδιότητος του Αγίου Γερασίμου δηλαδή χρείζει βοηθείας απο τον Προστατη του νησιου (ΓΙΑΥΤΟ εμείς οι παλιοι καθε χρόνπ στη νυχτα 15/16 Αυγούστου πάμε στη Χαρη του να ψαλλουμε τα εγκωμια Του και να παρουμε δυναμη να μην χειροτερέψουμε περισσότερο) γ)είναι "αρπαγμένος"συνεχώς και μονίμως δ)δεν βαζει κανένανε αξιο να τονε κουμαντάρει, ε)εχει μονομανή ταση να παει σπίτι του, δηλαδή στη ΚΕΦΑΛΩΝΙΑ στ)κοιτα μην του φας φραγκο, σ' εφαγε ΥΓ Ενας φίλος μου αθεος ,φωναζε για την διατηρηση του χώρου του Μοναστηριου του Αγιου όπως είναι σήμερα ,χωρίς παρεμβάσεις ,τοτε ενας παπάς που τον ακουσε του λεει "ορε αφέντη ,τι φωνάζεις ενω δεν πιστεύεις στον Αγιο " και ο αλλος απαντα "παπά δεν πιστεύω ,αλλα είναι δικος μας και νοιάζομαι να μην γίνει το σπιτι του ,σαν το σπίτι του ...

Η Zωγραφιά μου Σουρής Γεώργιος Mπόι δυο πήχες, κόψη κακή, γένια με τρίχες εδώ κι εκεί. Kούτελο θείο, λίγο πλατύ, τρανό σημείο του ποιητή. Δυο μάτια μαύρα χωρίς κακία γεμάτα λαύρα μα και βλακεία. Mακρύ ρουθούνι πολύ σχιστό, κι ένα πηγούνι σαν το Xριστό. Πηγάδι στόμα, μαλλιά χυτά γεμίζεις στρώμα μόνο μ' αυτά. Mούρη αγρία και ζαρωμένη, χλωμή και κρύα σαν πεθαμένη. Kανένα χρώμα δεν της ταιριάζει και τώρ' ακόμα βαφές αλλάζει. Δόντια φαφούτη όλο σχισμάδες, ύφος τσιφούτη για μαστραπάδες.

Α)ΣτΟ ΛΕΙΞΟΎΡΙ .οταν τον ειχανε αφορέσει στη ονομαστικη γιορτή του, ένας γείτονάς του για να τον ειρωνευτεί του έστειλε με την υπηρέτριά του ως δώρο ένα καλάθι γεμάτο κέρατα που πάνω είχε ενα σημείωμα "ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΑΦΕΝΤΗ". Βλέποντας αυτό ο Λασκαράτος βγαίνει έξω στον κήπο του και κόβει τα ΚΟΚΚΙΝΑ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑ και τα βάζει μέσα στο ίδιο καλαθώνι(μικρο καλάθι) με την επιγραφή " Ότι διαθέτει ο καθένας δίνει " και τα δίνει στην υπηρέτρια λέγοντας: "Δώσε αυτά κυρά μου στον αφέντη σου". β)Όταν ο επίσκοπος(ο δεσπότης Κεφαλωνιάς) τον αφόρισε, κάποιος πήγε να τον επισκεφθεί για να του το αναγγείλει "Τα έμαθες σιορ-Ανδρέα, ο δεσπότης ψυχουλα μου σε αφόρισε" και τότε ο Λασκαράτος του απαντά: "Παρε αφεντη τα παπούτσια μου και δωστα του αφεντη του δεσπότη να τ' αφορισει και εφκείνα για να μη λιώσουνε οι σόλες και να πλερωνω σιολες ".

Οι Ολυμπιακοί αγώνες του 1896 μέσα από τις σελίδες του "Ρωμηού" Ο σατιρικός ποιητής Γεώργιος Σουρής δεν απέβλεπε στην υστεροφημία. Τρομερά εύκολος στο γράψιμο, επί 35 συναπτά χρόνια (από το 1883 έως το 1918) έγραφε μόνος του κάθε βδομάδα την τετρασέλιδη εφημερίδα του Ο Ρωμηός, η οποία, όσο κι αν ακούγεται απίθανο σήμερα, ήταν ολόκληρη έμμετρη, από τον τίτλο της (Ο Ρωμηός, εφημερίς - που την γράφει ο Σουρής) μέχρι τις μικρές αγγελίες της! Στις σελίδες του Ρωμηού σχολιάζεται εύθυμα όλη η ιστορία αυτών των 35 χρόνων. Αυτό που εντυπωσιάζει τον σημερινό αναγνώστη, πέρα από την αβίαστη ροή του στίχου του Σουρή, είναι το πόσο λίγο έχουν αλλάξει ορισμένες καταστάσεις και χαρακτηριστικά των Ελλήνων. Ας δούμε λοιπόν, πώς περιέγραψε ο Σουρής στο Ρωμηό τους πρώτους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896. Η ανάθεση Βρισκόμαστε στα τέλη του 1894, ένα χρόνο μετά το "Δυστυχώς επτωχεύσαμεν". Παρά τη σταθερή κοινοβουλευτική της πλειοψηφία, η κυβέρνηση Τρικούπη είναι αναγκασμένη να επιβάλει επαχ...

Kαλά 'ναι τα μετάλλια, μα πιο καλά τα μέταλλα Γιατί χωρίς αυτά τινάζουμε τα πέταλα" Γ. Σουρής Μεταρρύθμιση δεν ξεχάστηκε ! Η κατάσταση έχει φθάσει στον απροχώρητο. Το μορφωτικό επίπεδο των συγχωριανών μας έχει πέσει δραματικά και το μέλλον προδιαγράφεται ζοφερό. Κάποιος ευαισθητοποιημένος τηλεθεατής της λάσπης που θέλησε να παραμείνει anonymous μας έστειλε αυτά τα ντοκουμέντα τα οποία φυλάσσονταν σε χώρο υψίστης ασφαλείας μέσα στο Υπουργείο Παιδείας. (από γραπτό υποψηφίου αστυνομικού, Αθήνα 1990) Ατρόμητος ο Έλλην Στρατάρχης, κοίταξε κατάματα τον εισβολέα και με τα λίγα περσικά που ήξερε του είπε: Μολών Λαβέ. (γραπτό μαθητή σε εξετάσεις για την Ιστορία - Γυμνάσιο Κορίνθου 1988) Και οι Ρώσοι ανέδειξαν μεγάλους ποιητές όπως ο Πούσκας, ο Λένιν, ο Τρότσκι και ο Ιβάν ο Τρομακτικός. Από την ποίηση αυτή σώζεται σήμερα η Σιβηρία με την παγωμένη λίμνη των Κύκλων που ο Τσακ Κόφσκι την έκανε παλέτα. (γραπτό μαθητή σε εξετάσεις για την Ιστορία - Γυμνάσιο Θηβών) Όταν ο Οδυσσέας γύρισε πίσω...

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ καΕις την αγίαν και λαμπροφόρον ημέραν της ενδόξου και σωτηριώδους Χριστού του Θεού ημών, Αναστάσεως. Ει τις ευσεβής και φιλόθεος απολαυέτω της καλής ταύτης και λαμπράς πανηγύρεως. Ει τις δούλος ευγνώμων, εισελθέτω χαίρων εις την χαράν του Κυρίου αυτού. Ει τις έκαμε νηστεύων, απολαυέτω νυν το δηνάριον. Ει τις από της πρώτης ώρας ειργάσατο, δεχέσθω σήμερον το δίκαιον όφλημα. Ει τις μετά την τρίτην ήλθεν, ευχαρίστως εορτασάτω. Ει τις μετά την έκτην έφθασε, μηδέν αμφιβαλλέτω• και γαρ ουδέν ζημιούται. Ει τις υστέρησεν εις την εννάτην, προσελθέτω, μηδέν ενδοιάζων. Ει τις εις μόνην έφθασε την ενδεκάτην, μη φοβηθή την βραδύτητα• φιλότιμος γαρ ων ο Δεσπότης, δέχεται τον έσχατον, καθάπερ και τον πρώτον. Αναπαύει τον της ενδεκάτης, ως τον εργασάμενον από της πρώτης. Και τον ύστερον ελεεί, και τον πρώτον θεραπεύει. Κακείνω δίδωσι, και τούτω χαρίζεται. Και τα έργα δέχεται, και την γνώμην ασπάζεται. Και την πράξιν τιμά, και την πρόθεσιν επαινεί. Ουκούν εισέλθετε πάντες ...

ΕΤΗ ΠΕΝΤΗΚΟΝΤΑ πλέον… Κανένας απ’ αυτούς που με λαχτάρα περίμενα να μου τηλεφωνήσουν δεν τηλεφώνησε με τις ευχές του. Δεν είχαν τρόπο επικοινωνίας εκεί που βρίσκονταν Στη ουράνια σιωπή των αγγέλων. Όμως το μήνυμα τους έφτασε στη καρδιά μου, Ήταν ΠΑΡΟΝΤΕΣ….. Όπως πενήντα συναπτά έτη Ήταν ΠΑΡΟΝΤΕΣ…….. Στο πόνο και στο δάκρυ μου ,στη χαρά και το γλέντι Αέρινες παρουσίες Κρατώντας σφιχτά μέσα στις παλάμες τους Τα δάχτυλα μου Ήταν ΠΑΡΟΝΤΕΣ…….. Στο τραπέζι της χαράς με τους φίλους μου Στη επίσημη τούτη μέρα που αλλάζει τη ζωή μου ΕΤΗ ΠΕΝΤΗΚΟΝΤΑ. Στο δρόμο της επιβίωσης και του αγώνα Ετη πεντήκοντα Χωρίς κανένα βάλσαμο ,μόνο οι φωτογραφίες που μαρτυρούν το πέρασμα τους. Ήταν ΠΑΡΟΝΤΕΣ……..

H Μεγάλη Παρασκευή στο χωριό μου «εις μνημόσυνον αιώνιον) Από μικρό παιδί με την παρακίνηση τής γιαγιάς μου (που σύμφωνα με τη παράδοση ήθελε μπορώ να πω αξίωνε να την φωνάζω «νόνα» )έπρεπε να σπεύσω στο καλανάρχο τής Παναγίας να λάβω μέρος ,σαν «αναγνώστης» αρχικά αλλά και σαν ασκούμενος ψάλτης στις Ιερές Ακολουθίες τής Μεγάλης Εβδομάδος. Η παρουσία μου στο ναό ήταν συνεχής σ’ όλη τη Μεγάλη Εβδομάδα και γίνονταν με δική μου επιθυμία και συμμετοχή . Πανδαισία ψυχής θα μπορούσα να χαρακτηρίσω τη Μεγάλη εβδομάδα στο χωριό μου ,οι παιδικές μνήμες και η αγάπη στην Εκκλησία αλλά και η συμμετοχή στις ακολουθίες ,έγιναν βίωμα έτσι που μέχρι σήμερα ,μου είναι σχεδόν αδύνατον να μην συμμετάσχω ενεργά στη εκκλησιαστική ζωή ,όπου κι’ αν βρίσκομαι ,αν και προσπαθώ να παίζω τον όμορφο ρόλο τού «Πασχαλιάτικου ψάλτη» στη εκκλησία του χωριού μου « Η Παναγία μας» ,έτσι τη λέμε ακόμα την καινούργια εκκλησία του χωρίου μας , μετά τη...

'Αγγελος Σικελιανός: Λευκαδίτης Μεγάλος Βάρδος... Βιογραφικό Γεννήθηκε στη Λευκάδα στις 15 Μάρτη 1884, από πατέρα Κεφαλονίτη, δάσκαλο της γαλλικής (Γιαννάκης ο "Σιτσιλιάνος") και μητέρα πανέμορφη και μορφωμένη (Χαρίκλεια), Ηπειρωτικής καταγωγής. Συγγένευε επίσης και με τον Αριστοτέλη Βαλαωρίτη. Από μαθητής ακόμα του Γυμνασίου έγραφε στίχους και μάλιστα μ' αρκετά καλή ποιητική και τεχνική συγκρότηση. Ο γάμος του με την Εύα Πάλμερ έδωσε τεράστιον "αέρα" στη μετέπειτα ζωή και καριέρα του, γιατί εκείνη υπήρξε σοβαρή, αγαπημένη, αφοσιωμένη σύζυγος και μούσα του, αλλά και χρηματοδότις στις δύσκολες στιγμές. Γύρω στο 1909 έδωσε μια σειρά διαλέξεων που ήτανε λαμπρές και σχολιάστηκαν ευνοϊκά απ' όλους τους καλλιτεχνικούς κύκλους της εποχής. Το ζεύγος, λόγω της έμφυτης φυσιολατρείας του, έμεινε κατά καιρούς σε διάφορα μέρη, όπως: Λευκάδα, Συκιά Κορινθίας, Σαλαμίνα, Κηφισιά και Δελφούς. Ο θάνατός του στις 19 Ιούνη 1951,...

Το Ληξούρι 1936 αφιέρωση Όντις 'μπορή ένας σ' όλους να χαρίζη Και στον ίδιο καιρό να μην τους δίνη, ήθελ' είναι κακία να ξεχωρίζη Ένανε, και τους άλλους ναν τσ' αφίνη. Έτσι και τη Λαμπρή ο παπάςμας στήνει Τη λαμπάδατου σ' όποιον την ορίζει Γιατί, όσο κι αν ανάβουνε από 'κείνη, Τίποτα του παπά δεν του στοιχίζει. Που αν ήτανε να χάνη οχ τη λαμπάδα Τρείς τέσσαρες σταξούλες, δύο, μία, Τότε ναίσκε ήθελ' είναι φρονημάδα Να βαλθή κι ο παπάς σε οικονομία. Και πλέον οχ τη λαμπάδα του παπά Να μην ανάβη πάρι η παπαδιά. Έτσι κι εγώ μ' αυτό το ποιηματάκι Οπού τώρα τυπώνω, Μικρό, χαροποιό κι αλαφρουλάκι, Σ' όλουςσας τ' αφιερώνω. Και δίνω το δικαίωμα στον καθένα, Εις σε λιγολογία, Να'πή: "Τούτο αφιερώθηκε σ' εμένα." Κι ας το χαρή με υγεία. Ξεκαθαρίζω ακόμη, Και τούτο με την άδεια του Δεσπότη, Και με στέρεάμου γνώμη, Πως ακούω, διορίζω και θέλω, ότι, Καλόγηροι, παπάδες, 'Παντρεμένες, ανύπαντρες κοπέλες, Καλόγρηες, ασκητά...