Ο ΑΙΝΟΣ-ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΛΟΓΟΥ ΚΑΙ ΤΕΧΝΗΣ

EΠΙΣΤΡΟΦΗ Ένα ταξίδι στη πατρίδα είναι μία εμπειρία πάντοτε. Φέτος ήταν μία καινούργια αναβάπτιση σ' όλα τα παλιά και ευτυχισμένα πράγματα, ήταν μία επιστροφή στον ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ. Ο PARADIS Ο παράδεισος μάς περιμένει ενώ εμείς τον έχουμε ξεχάσει. 31.8.1993 07,45'

ΤΟ ΣΠΑΡΤΟ Στον ουρανό πετάχτηκε ή λάμψη τού ήλιου πόγερνε στο πέλαγο τ' αγνάντεμα κράτησε ώρα πολύ ο κάμπος γιόμισε λουλούδια και μυρωδιές τής άνοιξης τα σπάρτα μοσκοβόλησαν λουλουδιασμένα καθώς είναι θαρρείς, μπογιάτισαν με νερομπογιές τήν πλάση, H καμπάνα τής Παναγίας βάρεσε τον εσπερινό κι η θάλασσα πήρε το σκούρο χρώμα της Θεέ μου ποτέ μου δεν πεθύμησα πεσσότερο από τώρα να ψάλλω τον Ύμνο: «Κύριε εκέκραξα προς Σε εισάκουσαν μου Κύριε» Αιώνιο μνημόσυνο στη νόνα μου πού έφυγε ψάλλοντας σιγανά όπως πάντα το δοξαστικό τώρα δίπλα- δίπλα θα τα λένε με τήν ΜΑΝΑ ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΝΥΧΤΑ ΑΓΑΠΕΣ ΜΟΥ 6/6/94 17,45'

ΤΗΝ ΑΓΑΠΩ Την αγαπώ… Την αγαπώ τρελά και απελπισμένα Κι αυτή το ξέρει κι απορεί με την μακροχρόνια αντοχή μου στο πάθος… την αγαπώ όπως τότε που αντικρίζαμε μαζί το θεσπέσιο φως της Ιωνίας όπως τότε που παραλίγο να βροντήσει η ευτυχία στη καρδιά μου όπως τότε που χέρι -χέρι περιδιαβαίναμε τις γειτονιές των αγγέλων όπως τότε που μου έδωσε τα θεσπέσια χείλια της για φίλημα όπως τότε που της έλεγα να φύγουμε στην άκρη του κόσμου και το εννοούσα την αγαπώ… γεμάτος απελπισία γιατί το ξέρω το ριζικό μου γεμάτος αγωνία για τα χρόνια που χάθηκαν χωρίς λόγο φαντάζομαι την αγαπώ….. την βλέπω να μεγαλώνει χωρίς να το αντιλαμβάνεται μόνο που τώρα χαμογελάει πια σπάνια ο χρόνος, η κούραση , η ζωή, η απογοήτευση για τα χρόνια που χάθηκαν κι είναι τόσο θεσπέσια όταν χαμογελά πάντως εγώ την αγαπώ κι αυτή το ξέρει….. 18/7/2000 10:56 πμ

ΑΘΗΝΑΙ 17 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 1997 {ημέρα τής εβδομάδος Δευτέρα καί β’ ημέρα τού Τριωδίου άλλως καί «Carnival time» καλουμένην εν τή Εσπερία} Αγαπητή μου, από μακρού είχον τήν πρόθεσιν νά απευθύνω είς Υμάς τήν παρούσαν επιστολήν,ώστε η ταπεινότης μου νά δυνηθή νά εκφράση τά μύχια συναισθήματα της πρός τήν λαμπράν Εξοχότητα ΣΑΣ. Αγαπητή μου, εν όψει τών ημερών τού Τριωδίου τάς οποίας φρικτώς διερχόμεθα ,θά υπέβαλλον τή Υμετέρα εκλαμπρότητι τήν ανοικειον καί φρικτήν ιδέαν όπως λάβητε πρόνοιαν διά τά επερχόμενα .Διότι αληθώς ή φύσις καί ό Θεός πλούσια τά ελέη του Σας εχάρησαν ,πλήν όμως καί οί ημείς οί πένητες ώς καί τά πετεινά τού ουρανού δικαιον είναι νά απολαμβάνομεν μέρος όσων ό Παντοδύναμος εχάρησεν είς Υμάς τούς «καλούς καγαθούς πολίτας αυτού τού Σύμπαντος». Αγαπητή μου, αψευδής μάρτυς τού διελθόντος χρόνου είναι καί ή όψις καί ό νούς καί κυρίως ή καρδία δι’ όλους μας. Σείς μέ τήν υπεροψίαν καί τήν μέθην τής νεότητος αλλά καί τής αυταρέσκου λατρείας λησμονείτε ότι υφέρπει ό χρόνος...

ΦΩΤΕΙΝΟΣ ΠΑΝΑΣ5 ΙΔΡΥΤΗΣ ΤΗΣ ΟΦΘΑΛΜΟΛΟΓΙΑΣ ΣΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΤΩΝ ΠΑΡΙΣΙΩΝ ΑΠΟ ΤΑ ΣΠΑΡΤΙΑ ΚΕΦΑΛΛΗΝΙΑΣ Ο πρωτοπόρος ερευνητής του 19ου αιώνα Η συμπλήρωση πλέον των 170 χρόνων από τη γέννηση και 100 χρόνων από το θάνατο του επιφανέστατου Κεφαλλονίτη Καθηγητή της Οφθαλμολογίας του Πανεπιστημίου των Παρισίων ΦΩΤΕΙΝΟΥ ΠΑΝΑ (1832 – 1903) φέρνει στο προσκήνιο της επικαιρότητας τη ζωή και το έργο ενός μεγάλου ερευνητή, που θυσίασε την ατο¬μικότητα στην προσωπικότητα και περι¬φρόνησε την καθημερινότητα για την αιωνιότητα. Ο Καθηγητής Φωτεινός Πάνας αγωνίστηκε στο εξωτερικό για να δημιουργήσει ένα επιστημονικό έργο, πολύ πιο μεγάλο από τον ίδιο του τον εαυτό, χωρίς ωστόσο, να παραγνωρίζει πώς μέσα στο δόγμα «η επιστήμη για την επιστήμη» συχνά κρύβεται μια αντιανθρώπινη συμπεριφορά. Μερικά από τα σοφά αποφθέγματά του είναι αποκαλυπτικά: «Η έρευνα είναι η βάση της επιστημονικής προόδου». «Η ρουτίνα είναι το ναυάγιο της προόδου». «Να επαινείς χωρίς να εγκωμιάζεις» για να περιοριστώ στα πιο χαρακτηρισ...

Η ΠΑΛΑΙΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΗ ΣΑΤΙΡΑ "Όπως είναι γνωστό, τόσον στις πόλεις όσον και στα χωριά της παλιάς μας Κεφαλονιάς, σε κάθε χαρά και σε κάθε γιορτή, πρωτοστα¬τούσαν οι αυτοσχέδιοι ριμναδόροι. Που με τα όμορφα και πικάντικα δίστιχα, τα όποια σκάρωναν χορεύοντας ή τραγουδώντας, χωρίς να πιά¬σουνε στα χέρια τους το χαρτί και την πέννα, σκορπίζανε γύρω τους τη χαρά και το κέφι. Κάθε λοιπόν «κομπανία» καλλανταδόρων της παλιάς εποχής εξα¬σφάλιζε κι' έναν από τους αυτοσχέδιους τούτους κι' αξιοθαύμαστους στι¬χουργούς. Και στα φιλικά τους σπίτια πού πήγαιναν αφού ψάλλανε τα γνωστά κάλλαντα, επακολουθούσαν τα «τραταμέντα», δηλαδή τα κερά¬σματα με μεζεδάκια και κεχριμπαρένια ρομπόλα, της οποίας οι... μεθυ¬στικοί ατμοί, φούντωναν τη Σατιρική διάθεση και μούαα του επί κεφα¬λής της «Κομπανίας» αυτοσχέδιου ριμναδόρου. Κι' ο οποίος άρχιζε μέσα στα ομαδικά γέλια, πάντοτε άκακα κι' άπαρεξήγητα αυτοσχεδιά¬ζοντας να σατιρίζει όλα τα ελαττώματα και τα προτερήματα της φιλικής οικογένε...

Kαλά 'ναι τα μετάλλια, μα πιο καλά τα μέταλλα Γιατί χωρίς αυτά τινάζουμε τα πέταλα" Γ. Σουρής Οι Ολυμπιακοί αγώνες του 1896 μέσα από τις σελίδες του "Ρωμηού" Ο σατιρικός ποιητής Γεώργιος Σουρής δεν απέβλεπε στην υστεροφημία. Τρομερά εύκολος στο γράψιμο, επί 35 συναπτά χρόνια (από το 1883 έως το 1918) έγραφε μόνος του κάθε βδομάδα την τετρασέλιδη εφημερίδα του Ο Ρωμηός, η οποία, όσο κι αν ακούγεται απίθανο σήμερα, ήταν ολόκληρη έμμετρη, από τον τίτλο της (Ο Ρωμηός, εφημερίς - που την γράφει ο Σουρής) μέχρι τις μικρές αγγελίες της! Στις σελίδες του Ρωμηού σχολιάζεται εύθυμα όλη η ιστορία αυτών των 35 χρόνων. Αυτό που εντυπωσιάζει τον σημερινό αναγνώστη, πέρα από την αβίαστη ροή του στίχου του Σουρή, είναι το πόσο λίγο έχουν αλλάξει ορισμένες καταστάσεις και χαρακτηριστικά των Ελλήνων. Ας δούμε λοιπόν, πώς περιέγραψε ο Σουρής στο Ρωμηό τους πρώτους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896. Η ανάθεση Βρισκόμαστε στα τέλη του 1894, ένα χρόνο μετά το "Δυστυχώς επτωχεύσαμεν". ...

Οι νόμοι της ιστορίας και της φυσικής τηρούν κάποια αναλογία στη πλοκή των αιτίων και των αποτελεσμάτων . Στην Εθνική μας Ιστορία χάνεται η αλληλουχία της αναλογίας αυτής. Έτσι πρέπει να παραδεχθούμε ότι παράλληλα με τους νόμους αυτούς κινούνται και κάποιοι άλλοι νόμοι μυστηριώδεις ανεξήγητοι με τα ανθρώπινα κριτήρια ,αλλά ερμηνευτοί με τα θεία Στη περίπτωση αυτή οι ρεαλιστές αποκρούουν τα ανεξήγητα αυτά γεγονότα που κινούνται και συνεργάζονται αρμονικά με το θείο και το ανθρώπινο για σκοπούς και ιδανικά που είναι σωστές κοσμογονικές αναδημιουργίες Είναι τα θαύματα Από τέτοια θαύματα ιστορικά είναι γεμάτη η Ελληνική ιστορία Έτσι σαν «θαύμα» είδαν οι αγωνιστές τη Λευτεριά του Γένους το 1821 Έτσι σαν «θαύμα» είδε τη Απελευθέρωση ο Εθνικός μας Ποιητής Διονύσιος Σολωμός «Νύχτα γεμάτη θάματα νύχτα σπαρμένη μάγια» Έτσι σαν "θαύμα" εγινε το έπος του 1940-1941 Και είναι θαύμα πως οι ολίγοι Έλληνες νικούν τους πολλούς ,οι άοπλοι τους ενόπλους, οι αδύνατοι τους ισχυρούς, οι ασ...

«….Οι περισσότεροι πολεμούσαν με τα ξύλα και χωρίς τα’ αναγκαία. οί Τούρκοι ήταν πλήθος και γυμνασμένοι. οι δυστυχείς Έλληνες ολίγοι κι αγύμναστοι νίκησαν…Τους κατάτρεξαν οι Ευρωπαίοι. Εις τις πρώτες χρονιές εφοδίαζαν τα κάστρα των Τούρκων . τους κατάτρεχαν ολοένα… γενναίοι προπατέρες ,Μιλτιάδη ,Θεμιστοκλή ,Αριστείδη ,Λεωνίδα κι επίλοιποι γενναίοι άντρες περηφανεύεστε όπου κάμετε τόσα μεγάλα κατορθώματα και σας εγκωμιάζει όλος ο κόσμος-δεν τα κάμετε εσείς μόνοι σας.oι στρατιωτικοί και πολιτικοί σας βοηθούσαν, σας βοηθούσαν οι φιλόσοφοι με αρετή ,με φώτα πατριωτικά.»Στρατηγού Μακρυγιάννη ,Απομνημονεύματα

Αγνωστος ο τόπος ταφής χιλιάδων νεκρών Ελλήνων μαχητών του ‘40 Οι αρχαίοι Αθηναίοι καταδίκασαν τους νικητές της ναυμαχίας των Αργινουσών επειδή δεν περισυνέλεξαν τα πτώματα και δεν έθαψαν τους νεκρούς τους. Αυτά, όμως συνέβησαν στη διάρκεια του Πελοποννησιακού πολέμου. Στη διάρκεια του ελληνοιταλικού πολέμου σκοτώθηκαν 11.911 Έλληνες Αξιωματικοί και στρατιώτες. Απο αυτούς οι 7.942 έπεσαν στην Κλεισούρα, τους Βουλιαράτες, την Κορυτσά, το Πόγραδετς, το Αργυρόκαστρο ελάχιστοι όμως είναι ενταφιασμένοι σε κάποιο νεκροταφείο. Τα οστά των στρατιωτών του ελληνοαλβανικού μετώπου είναι εγκαταλειμμένα σε πλαγιές, βουνά και δάση. Εξήντα τέσσερα χρόνια μετά απο εκείνες τις ένδοξες για την Ελλάδα ημέρες και δεκατέσσερα, απο το άνοιγμα των συνόρων με την Αλβανία ελάχιστοι είναι εκείνοι που ασχολούνται με τους ήρωες του έπους του '40, την περισυλλογή των οστών και τον ενταφιασμό τους σε κάποιο νεκροταφείο. Στους Βουλιαράτες υπάρχει το μοναδικό ελληνικό νεκροταφείο. Βρίσκεται εκεί όπου το 1940 ο ελ...