Ο ΑΙΝΟΣ-ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΛΟΓΟΥ ΚΑΙ ΤΕΧΝΗΣ

Με ρωτάνε ποιος είναι "κουρλός" και τι διαφερει ο κουρλός απο τον τρελλο. Αλλο πραγμα το ενα κσι αλλο το αλλο : >Ο τρελλος Ο κουρλός είναι:(τίτλος τιμής) α) Κεφαλωνίτης β) είναι αρμοδιότητος του Αγίου Γερασίμου δηλαδή χρείζει βοηθείας απο τον Προστατη του νησιου (ΓΙΑΥΤΟ εμείς οι παλιοι καθε χρόνπ στη νυχτα 15/16 Αυγούστου πάμε στη Χαρη του να ψαλλουμε τα εγκωμια Του και να παρουμε δυναμη να μην χειροτερέψουμε περισσότερο) γ)είναι "αρπαγμένος"συνεχώς και μονίμως δ)δεν βαζει κανένανε αξιο να τονε κουμαντάρει, ε)εχει μονομανή ταση να παει σπίτι του, δηλαδή στη ΚΕΦΑΛΩΝΙΑ στ)κοιτα μην του φας φραγκο, σ' εφαγε ΥΓ Ενας φίλος μου αθεος ,φωναζε για την διατηρηση του χώρου του Μοναστηριου του Αγιου όπως είναι σήμερα ,χωρίς παρεμβάσεις ,τοτε ενας παπάς που τον ακουσε του λεει "ορε αφέντη ,τι φωνάζεις ενω δεν πιστεύεις στον Αγιο " και ο αλλος απαντα "παπά δεν πιστεύω ,αλλα είναι δικος μας και νοιάζομαι να μην γίνει το σπιτι του ,σαν το σπίτι του ...

Η Zωγραφιά μου Σουρής Γεώργιος Mπόι δυο πήχες, κόψη κακή, γένια με τρίχες εδώ κι εκεί. Kούτελο θείο, λίγο πλατύ, τρανό σημείο του ποιητή. Δυο μάτια μαύρα χωρίς κακία γεμάτα λαύρα μα και βλακεία. Mακρύ ρουθούνι πολύ σχιστό, κι ένα πηγούνι σαν το Xριστό. Πηγάδι στόμα, μαλλιά χυτά γεμίζεις στρώμα μόνο μ' αυτά. Mούρη αγρία και ζαρωμένη, χλωμή και κρύα σαν πεθαμένη. Kανένα χρώμα δεν της ταιριάζει και τώρ' ακόμα βαφές αλλάζει. Δόντια φαφούτη όλο σχισμάδες, ύφος τσιφούτη για μαστραπάδες.

Α)ΣτΟ ΛΕΙΞΟΎΡΙ .οταν τον ειχανε αφορέσει στη ονομαστικη γιορτή του, ένας γείτονάς του για να τον ειρωνευτεί του έστειλε με την υπηρέτριά του ως δώρο ένα καλάθι γεμάτο κέρατα που πάνω είχε ενα σημείωμα "ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΑΦΕΝΤΗ". Βλέποντας αυτό ο Λασκαράτος βγαίνει έξω στον κήπο του και κόβει τα ΚΟΚΚΙΝΑ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑ και τα βάζει μέσα στο ίδιο καλαθώνι(μικρο καλάθι) με την επιγραφή " Ότι διαθέτει ο καθένας δίνει " και τα δίνει στην υπηρέτρια λέγοντας: "Δώσε αυτά κυρά μου στον αφέντη σου". β)Όταν ο επίσκοπος(ο δεσπότης Κεφαλωνιάς) τον αφόρισε, κάποιος πήγε να τον επισκεφθεί για να του το αναγγείλει "Τα έμαθες σιορ-Ανδρέα, ο δεσπότης ψυχουλα μου σε αφόρισε" και τότε ο Λασκαράτος του απαντά: "Παρε αφεντη τα παπούτσια μου και δωστα του αφεντη του δεσπότη να τ' αφορισει και εφκείνα για να μη λιώσουνε οι σόλες και να πλερωνω σιολες ".

Οι Ολυμπιακοί αγώνες του 1896 μέσα από τις σελίδες του "Ρωμηού" Ο σατιρικός ποιητής Γεώργιος Σουρής δεν απέβλεπε στην υστεροφημία. Τρομερά εύκολος στο γράψιμο, επί 35 συναπτά χρόνια (από το 1883 έως το 1918) έγραφε μόνος του κάθε βδομάδα την τετρασέλιδη εφημερίδα του Ο Ρωμηός, η οποία, όσο κι αν ακούγεται απίθανο σήμερα, ήταν ολόκληρη έμμετρη, από τον τίτλο της (Ο Ρωμηός, εφημερίς - που την γράφει ο Σουρής) μέχρι τις μικρές αγγελίες της! Στις σελίδες του Ρωμηού σχολιάζεται εύθυμα όλη η ιστορία αυτών των 35 χρόνων. Αυτό που εντυπωσιάζει τον σημερινό αναγνώστη, πέρα από την αβίαστη ροή του στίχου του Σουρή, είναι το πόσο λίγο έχουν αλλάξει ορισμένες καταστάσεις και χαρακτηριστικά των Ελλήνων. Ας δούμε λοιπόν, πώς περιέγραψε ο Σουρής στο Ρωμηό τους πρώτους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896. Η ανάθεση Βρισκόμαστε στα τέλη του 1894, ένα χρόνο μετά το "Δυστυχώς επτωχεύσαμεν". Παρά τη σταθερή κοινοβουλευτική της πλειοψηφία, η κυβέρνηση Τρικούπη είναι αναγκασμένη να επιβάλει επαχ...

Kαλά 'ναι τα μετάλλια, μα πιο καλά τα μέταλλα Γιατί χωρίς αυτά τινάζουμε τα πέταλα" Γ. Σουρής Μεταρρύθμιση δεν ξεχάστηκε ! Η κατάσταση έχει φθάσει στον απροχώρητο. Το μορφωτικό επίπεδο των συγχωριανών μας έχει πέσει δραματικά και το μέλλον προδιαγράφεται ζοφερό. Κάποιος ευαισθητοποιημένος τηλεθεατής της λάσπης που θέλησε να παραμείνει anonymous μας έστειλε αυτά τα ντοκουμέντα τα οποία φυλάσσονταν σε χώρο υψίστης ασφαλείας μέσα στο Υπουργείο Παιδείας. (από γραπτό υποψηφίου αστυνομικού, Αθήνα 1990) Ατρόμητος ο Έλλην Στρατάρχης, κοίταξε κατάματα τον εισβολέα και με τα λίγα περσικά που ήξερε του είπε: Μολών Λαβέ. (γραπτό μαθητή σε εξετάσεις για την Ιστορία - Γυμνάσιο Κορίνθου 1988) Και οι Ρώσοι ανέδειξαν μεγάλους ποιητές όπως ο Πούσκας, ο Λένιν, ο Τρότσκι και ο Ιβάν ο Τρομακτικός. Από την ποίηση αυτή σώζεται σήμερα η Σιβηρία με την παγωμένη λίμνη των Κύκλων που ο Τσακ Κόφσκι την έκανε παλέτα. (γραπτό μαθητή σε εξετάσεις για την Ιστορία - Γυμνάσιο Θηβών) Όταν ο Οδυσσέας γύρισε πίσω...

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ καΕις την αγίαν και λαμπροφόρον ημέραν της ενδόξου και σωτηριώδους Χριστού του Θεού ημών, Αναστάσεως. Ει τις ευσεβής και φιλόθεος απολαυέτω της καλής ταύτης και λαμπράς πανηγύρεως. Ει τις δούλος ευγνώμων, εισελθέτω χαίρων εις την χαράν του Κυρίου αυτού. Ει τις έκαμε νηστεύων, απολαυέτω νυν το δηνάριον. Ει τις από της πρώτης ώρας ειργάσατο, δεχέσθω σήμερον το δίκαιον όφλημα. Ει τις μετά την τρίτην ήλθεν, ευχαρίστως εορτασάτω. Ει τις μετά την έκτην έφθασε, μηδέν αμφιβαλλέτω• και γαρ ουδέν ζημιούται. Ει τις υστέρησεν εις την εννάτην, προσελθέτω, μηδέν ενδοιάζων. Ει τις εις μόνην έφθασε την ενδεκάτην, μη φοβηθή την βραδύτητα• φιλότιμος γαρ ων ο Δεσπότης, δέχεται τον έσχατον, καθάπερ και τον πρώτον. Αναπαύει τον της ενδεκάτης, ως τον εργασάμενον από της πρώτης. Και τον ύστερον ελεεί, και τον πρώτον θεραπεύει. Κακείνω δίδωσι, και τούτω χαρίζεται. Και τα έργα δέχεται, και την γνώμην ασπάζεται. Και την πράξιν τιμά, και την πρόθεσιν επαινεί. Ουκούν εισέλθετε πάντες ...

ΕΤΗ ΠΕΝΤΗΚΟΝΤΑ πλέον… Κανένας απ’ αυτούς που με λαχτάρα περίμενα να μου τηλεφωνήσουν δεν τηλεφώνησε με τις ευχές του. Δεν είχαν τρόπο επικοινωνίας εκεί που βρίσκονταν Στη ουράνια σιωπή των αγγέλων. Όμως το μήνυμα τους έφτασε στη καρδιά μου, Ήταν ΠΑΡΟΝΤΕΣ….. Όπως πενήντα συναπτά έτη Ήταν ΠΑΡΟΝΤΕΣ…….. Στο πόνο και στο δάκρυ μου ,στη χαρά και το γλέντι Αέρινες παρουσίες Κρατώντας σφιχτά μέσα στις παλάμες τους Τα δάχτυλα μου Ήταν ΠΑΡΟΝΤΕΣ…….. Στο τραπέζι της χαράς με τους φίλους μου Στη επίσημη τούτη μέρα που αλλάζει τη ζωή μου ΕΤΗ ΠΕΝΤΗΚΟΝΤΑ. Στο δρόμο της επιβίωσης και του αγώνα Ετη πεντήκοντα Χωρίς κανένα βάλσαμο ,μόνο οι φωτογραφίες που μαρτυρούν το πέρασμα τους. Ήταν ΠΑΡΟΝΤΕΣ……..

H Μεγάλη Παρασκευή στο χωριό μου «εις μνημόσυνον αιώνιον) Από μικρό παιδί με την παρακίνηση τής γιαγιάς μου (που σύμφωνα με τη παράδοση ήθελε μπορώ να πω αξίωνε να την φωνάζω «νόνα» )έπρεπε να σπεύσω στο καλανάρχο τής Παναγίας να λάβω μέρος ,σαν «αναγνώστης» αρχικά αλλά και σαν ασκούμενος ψάλτης στις Ιερές Ακολουθίες τής Μεγάλης Εβδομάδος. Η παρουσία μου στο ναό ήταν συνεχής σ’ όλη τη Μεγάλη Εβδομάδα και γίνονταν με δική μου επιθυμία και συμμετοχή . Πανδαισία ψυχής θα μπορούσα να χαρακτηρίσω τη Μεγάλη εβδομάδα στο χωριό μου ,οι παιδικές μνήμες και η αγάπη στην Εκκλησία αλλά και η συμμετοχή στις ακολουθίες ,έγιναν βίωμα έτσι που μέχρι σήμερα ,μου είναι σχεδόν αδύνατον να μην συμμετάσχω ενεργά στη εκκλησιαστική ζωή ,όπου κι’ αν βρίσκομαι ,αν και προσπαθώ να παίζω τον όμορφο ρόλο τού «Πασχαλιάτικου ψάλτη» στη εκκλησία του χωριού μου « Η Παναγία μας» ,έτσι τη λέμε ακόμα την καινούργια εκκλησία του χωρίου μας , μετά τη...