Ο ΑΙΝΟΣ-ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΛΟΓΟΥ ΚΑΙ ΤΕΧΝΗΣ

      ΤΟ ΟΝΟΜΑ « ΣΠΑΡΤΙΑ» ΠΡΟΕΡΧΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΣΠΑΡΤΟ? Σπάρτο» στα αρχαία Ελληνικά -στα λατινικά «spartum»- είναι το σχοινί το οποίο παράγεται από το ομώνυμο θαμνοειδές φυτό. Ίσως ο αμπελώνας του Βεζούβιου, όπου και υπήρχε αυτό, πέραν από τους περίφημους οίνους με τις πολλές ονομασίες προέλευσης, να διαθέτει στο ιστορικό του, μια προέλευση ονομασίας. Ο λόγος για το όνομα του Σπάρτακου. Ο οποίος, σχεδόν αμέσως μετά την έναρξη της επανάστασης, και ενώ βρίσκονταν με τους υπόλοιπους εξεγερθέντες συντρόφους του δούλους της σχολής μονομάχων Καπύης στο γνωστό αυτό ηφαιστιογενές όρος, δέχθηκαν επίθεση από το Ρωμαϊκό στρατό που έσπευσε σε κατάπνιξη του κινήματος τους. Στην παρθενική της σύγκρουση η αποτελούμενη από 70 έως 80 μέλη, ομάδα τους έκανε χρήση των σπάρτων, των σχοινιών που έλεγα πριν -περί κλώνων αγράμπελης αναφέρονται άλλες πηγές- με αποτέλεσμα να κατεβεί διαμέσου απόκρημνων πλευρών στην υπώρεια, και να βρεθεί στα νώτα του εκστρατευτικού σώματος. Ο αιφνιδιασμός του τελευταίου που ανηφό...

Είπε η Λυδια Κονιορδου : ▪ «Αν μια φράση μού έρχεται συνέχεια στο μυαλό από τη “Μήδεια” είναι η ακόλουθη: “Πόσο εύκολα κι αβασάνιστα κρίνουμε ο ένας τον άλλο…”. Πολλές φορές κρίνουμε με την πρώτη ματιά και βλάπτουμε τον άλλον από άγνοια, από ημιμάθεια, από αμορφωσιά». ▪ «Στον τόπο μας γκρεμίζουμε συνέχεια. Ο καθένας θέλει να έχει το δικό του μαγαζί.

Ο Αλεξάντρ Σολζενίτσιν γεννήθηκε στις 11 Δεκέμβρη του 1918, στο Κισλοβόντσκι του Καυκάσου. Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Rostov με ειδικότητα στα Μαθηματικά και τη ρώσικη Λογοτεχνία την οποία συνέχισε και ολοκλήρωσε στο Πανεπιστήμιο της Μόσχας. Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, κατατάχτηκε στον Κόκκινο Στρατό ως αξιωματικός Πυροβολικού, πολέμησε και διακρίθηκε για τη γενναιότητά του. Όμως, στη διάρκεια της θητείας του στο γερμανικό μέτωπο το 1945, συνελήφθη και κρίθηκε ένοχος επειδή, σε μιαν επιστολή προς φίλο του, άσκησε κριτική στον Στάλιν. Στάλθηκε σε στρατόπεδο εργασίας στο Καζακστάν όπου εμπνεύστηκε κι έγραψε την πρώτη του νουβέλα «Μια Μέρα Του Ιβάν Ντενίσοβιτς». Η δημοσίευση της νουβέλας απαγορεύτηκε έως ότου μεσολάβησε ο Νικήτα Χρουστσώφ- ο οποίος ανέλαβε την εξουσία το 1962- οπότε και κυκλοφόρησε για πρώτη φορά. Ωστόσο, τα δύο επόμενα έργα του, μετά την αντικατάστασή του Χρουστσώφ το 1969, απαγορεύτηκαν. Την ίδια χρονιά αποβλήθηκε από την Ένωση Σοβιετικών Συγγραφέων αλλά την ε...

ΠΡΩΙΝΟ ΡΟΦΗΜΑ Γιώργος Σκαμπαρδώνης Πρωί στο κελί του Τιμίου Σταύρου του γέροντα Παίσιου, κοντά στη Μονή Σταυρονικήτα. Τρίτη μέρα της Σαρακοστής. Είμαστε έξω στο σκεπαστό κι δ γέροντας βράζει γάλα στο καμινέτο, πάνω σ' ένα κούτσουρο. Παραδίπλα είναι, πλαγιασμένα στα χόρτα, τα δυο παιδιά του Γιάννη, πού ανεβήκαμε μαζί στο Άγιονόρος — δ Γιάννης κάθεται μόνος του, απέναντι στο βράχο. Πιο εδώ είναι δυο επισκέπτες, κι αυτοί από τη Θεσσαλονίκη. Στέκονται όρθιοι, ακουμπώντας στην καστανιά. Πενηντάρηδες κι οι δύο, χλωμοί, στρυφνοί. Φαίνονται να είναι από κάποια παρεκκλησιαστική οργάνωση, γιατί κοιτάζουνε αυστηρά, κάπως επιτιμητικά τον γέροντα και σχολιάζουνε μεταξύ τους χαμηλόφωνα. Τα παιδιά παίζουνε, κάνουνε φασαρία — όποτε γυρίζει ό Παίσιος και τα λέει ήρεμα: «Μην κάνετε θόρυβο, γιατί εδώ δίπλα, κάτω απ' το χώμα, είναι κρυμμένοι Αμερικάνοι και θα ξυπνήσουν και θα 'ρθουν να μας χαλάσουν την ησυχία μας». Τα παιδιά σταματούνε, σωπαίνουνε παραξενεμένα. Ό Γιάννης, απέναντι, γέρνει πλάγ...

« Του θυγάτηρ δύστηνον οδυρόμενον κατερύκει . Αιεί δε μαλακοίσι αι μυλίοισι λόγοισι θελγει , ό π ως Ιθακης ε π ιλησεται . Αυτάρ Οδυσσεύς ιέμενος και κα π νόν ανωθρόσκοντα νοήσαι ης γαίης θανέειν ιμείρεται »

Μεγαλοβδομάδα στον "Αθωνα. Καί ή εβδομάδα αυτή έχει τις ίδιες ήμερες και ώρες με o λες τις άλλες του χρόνου. Οι μοναχοί στον Άθωνα τον ιερό, το Αγιον Όρος, το ωραία προσωνυμούμενο «Περιβόλι της Παναγίας», είναι περισσότερες ώρες στο ναό, στο Καθολικό του μοναστηρίου, το Κυριάκο τής σκήτης, το εκκλησάκι του Κελιού, το ναύδριο του Ησυχαστηρίου. Με τα κουκούλια τους σκυμμένοι οι πατέρες στα στασίδια, τα κομποσχοίνια τους, νέοι και γέροντες, Ιεροψάλτες, κανονάρχες, διαβαστές, τυπικάρηδες, εκκλησιαστικοί, εφημέριοι, προεστοί, όλοι στις θέσεις τους. Σ' ένα σταθερό τυπικό επί χίλια και πλέον χρόνια « ερχόμενος ό Κύριος επί το έκούσιον πάθος », κατά την υμνολογία μας, ακολουθείται από τους ταπεινούς Αθωνίτες. Εκλεκτό μοσχοθυμίαμα ρόδου, καθαρό αγνό μελισσοκέρι, ακοίμητα καντήλια, γλυκόφθογγες καμπάνες, σήμαντρα καί τάλαντα, καλούν σε θερμή, κατανυκτική προσευχή, σε χαρμολυπικές ψαλμωδίες, σ' ευαγγελικές περικοπές, πού μαστιγώνουν αλύπητα τη φαρισαϊκή υποκρισία, μ΄ εκείνα τα φο...